Mark



VOOR ALTIJD OP REIS
2014 - 2016

Locatie: Terschelling, Punthoofd
Status: Afstudeerproject, nominatie Archiprix
Programma: 7 verblijven + uitvaart


Ik houd van Terschelling. Niet alleen omdat mijn familie hier geboren en getogen is, maar vooral vanwege de romantiek van de boottocht, de verschillende landschappen op een klein stukje aarde en de in overvloed aanwezige natuurkrachten. Met mij houden nog veel meer mensen van Terschelling, elk jaar maken 400.000 mensen de oversteek. Deze mensen komen ieder jaar, zo niet vaker, terug naar het eiland. De liefde voor het eiland wordt vaak doorgegeven aan volgende generaties doordat families hier gezamenlijk hun vakanties vieren.

En dan opeens wordt een persoon met de naderende dood geconfronteerd en daarmee de naasten van die persoon. Je vraagt je af hoe je de laatste tijd van je leven kan en wilt doorbrengen. Doe je dat in een hospice zoals we dat vandaag de dag kennen, wat gechargeerd gezegd een nagebootste thuissituatie is waar meerdere mensen verblijven die allen wachten op de dood, omringd met de nodige zorg? Waar een breuk ontstaat tussen de woonomgeving en de plek waar men zal overlijden. Waar de familie zo nu en dan op visite komt?

Ik vind dat het anders moet en anders kan! Zou het niet mooi zijn om met de familie, die vaak verspreid door het land woont, nog een keer gezamenlijk de overtocht naar Terschelling te maken, de plek waar je zo van houdt. En daar de laatste tijd met elkaar door te brengen, bijna als eerdere vakanties. Omringd door de natuur, met haar krachten, ritmes en invloeden?

De wind, die ervoor zorgt dat het landschap continu in beweging is. De zee met haar getij, het onstuimige weer wat je van ver aan ziet komen. De kraakheldere nachten met de sterrenhemel. Waar men troost in kan vinden doordat je beseft dat wij onderdeel zijn van de natuur, een groter geheel. Dat bestaat uit invloeden waar we geen controle op hebben en ritmes die alsmaar terugkeren, net als de cyclus van leven en dood. En we uiteindelijk zullen meebewegen in deze natuurlijke tendensen waarop we ons overgeven aan de natuur en toe kunnen geven aan sterven.

Omdat de dood confronterend is voor een familie ben ik bewust subtiel omgegaan met emoties die bij deze fase horen. De fasering door de tijd heen en het introverte karakter van delen van het verblijf en de binnentuin sluiten hierbij aan. Om na een aantal dagen van rouw terug te keren naar het extraverte landschap, waar je je vrienden en familie treft voor het afscheid.